اسکن و اتصال به پرینتر به اشتراک گذاری شده

تا اوایل دهه 1980، به ندرت کسی پیدا می شد که یک کامپیوتر شخصی و یا کامپیوتر دفتری داشته باشد.

چند نفری بودند که اقدام به چاپ با استفاده از چاپگرهای ماتریسی (سوزنی) می کردند.

این دستگاه های نسبتا کُند، خش خش خاص و وحشتناکی ایجاد می کردند که در اثر استفاده آنها از شبکه ای متشکل از سوزن های بسیار ریز فلزی ایجاد می شد که روی یک ریبون جوهری کشیده می شدند تا شکل حروف، اعداد و نمادها را روی صفحه ایجاد کنند.

آنها هر یک از کاراکترها را به صورت جداگانه، خط به خط، و با سرعتی معمولی در حدود 80 کاراکتر (برابر با یک خط متنی) در هر ثانیه چاپ می کند، بنابراین چاپ یک صفحه در حدود یک دقیقه زمان می برد.

اگرچه این دستگاه در مقایسه با چاپگرهای لیزری مدرن امروزی کند به نظر می رسند، اما سرعت آنها خیلی سریع تر از چیزی بود که اکثر مردم می توانند حروف را کنار هم بچینند و به سبک ماشین های تحریر قدیمی چیزی را منتشر کنند (دستگاه های چاپی که به وسیله صفحه کلیدهای مکانیکی و یا الکتریکی کار می کردند و قبل از آنکه کامپیوترهای مقرون به صرفه باعث منسوخ شدن آنها شوند، برای نوشتن نامه در دفاتر مورد استفاده قرار می گرفتند).

هنوز هم گاهی اوقات می توانید صورت حساب ها و برچسب های آدرسی را که به وسیله ماتریس های نقطه ای چاپ شده اند را ببینید.

همیشه می توانید آنها را از چاپ های دیگر تشخیص دهید، چرا که آن چاپ نسبتا خام است و از نقطه های بسیار قابل مشاهده ای استفاده می کند.

در اواسط دهه 1980، و با رواج یافتن کامپیوترها در کسب و کارهای کوچک، مردم نیاز به دستگاه هایی پیدا کردند که بتوانند نامه ها و گزارش ها را به سرعت چاپگرهای ماتریسی تکثیر کند، اما باید کیفیت چاپ آنها مشابه همان کیفیتی باشد که از ماشین تحریرهای قدیمی حاصل می شد.

مسیر برای چاپگر های لیزری گشوده شد! خوشبختانه، تکنولوژی پرینترهای لیزری در حال توسعه بوده و آنها اولین بار در اواخر دهه 1960 و توسط گری استارکودر در شرکت زیراکس توسعه داده شده بود، که مبنای کار او، دستگاه های فتوکپی بود که شرکت موفق زیراکس آنها را تولید می کرد.

تا اواسط دهه 1970، زیراکس یک چاپگر لیزری تجاری تولید می کرد که دستگاه های فتوکپی اصلاح شده بودند که تصاویر را با استفاده از یک لیزر رسم می کردند.

این دستگاه ها دوور نامیده میشد، که می توانست حدود 60 صفحه را در عرض یک دقیقه (یک صفحه در هر ثانیه) کپی کند و به فروش شگفت انگیز 300000 دلار دست یافت.

تا اواخر دهه 1970، شرکت های کامپیوتری بزرگ، از جمله IBM، هیولت پاکارد (HP) و کانن، به رقابت برای توسعه چاپگرهای لیزری مقرون به صرفه پرداختند، این در صورتی بود که دستگاه های که آنها تولید می کردند تقریبا 2-3 برابر بزرگتر از دستگاه های مدرن بود – آنها تقریبا هم اندازه با دستگاه های فتوکپی بسیار بزرگ بودند. دو دستگاه بودند که باعث شدند چاپگرهای لیزری تبدیل به آیتم هایی برای بازار انبوه شوند. یکی از آنها LaserJet بود که توسط هیولت پاکارد (HP) در سال 1984 به بازار معرفی شد و توانست به فروش نسبتا موفق 3495 دلار دست یابد.

دیگری LaserWriter اپل بود که با همراهی کامپیوتر اپل مکینتاش به بازار عرضه شد، تقریبا دو برابر قیمت HP، به قیمت (6995 دلار) فروش می رفت.

اما، حتی با این قیمت هم آن تاثیر بسیار زیادی داشت: استفاده از مکینتاش بسیار آسان بود، و به خاطر نرم افزارهای نشر رومیزی نسبتا ارزان و یک چاپگر لیزری، می توان گفت که تقریبا هر کسی می توانست اقدام به تبدیل کتاب ها، مجلات، و هر چیزی کند که می توانید بر روی کاغذ چاپ کنید.

این زیراکس بود که فن آوری را توسعه داد، اما HP و اپل بودند که آن را به جهان فروختند!